All for Joomla All for Webmasters
031-33331578 |
031-33312497 |
آرشیو مطالب گزارش كارگاه‌های آموزشی همسفران

 

 

اولين و بزرگترين مسئوليتي كه هر شخصي مي‌تواند داشته باشد، مسئوليت نسبت به خودش است. مسئوليت شهر وجودي ما، به عهده خود ماست. اگر بتوانيم شهردار خوبي براي شهر وجودي خود باشيم، مسئوليت‌هاي ديگر را هم مي‌توانيم به خوبي انجام دهيم ولي اگر مسئوليت شهر وجودي خود را نتوانستيم بپذيريم و از جان و جسم خود نتوانستيم نگهداري كنيم، مسئوليتهاي ديگر را هم به خوبي انجام نمي‌دهيم. پس مسئوليت شهر وجودي اين است كه بدانيم نياز به يك جسم سالم، تغذيه‌ سالم، ‌خواب سالم، ورزش و همچنين نياز به آموزش و معرفت داريم، يعني بايد تزكيه و پالايش دروني خود را ياد بگيريم تا بتوانيم شهردار خوبي براي شهر وجودي خود باشيم.

 

موضوع كارگاه آموزشي: ظرفيت و مسئوليت

استاد: همسفر عليزاده

تاريخ: سه‌شنبه 97/10/11

 

ظرفيت چيست؟ ظرفيت از واژه ظرف گرفته شده و ظرف به معناي مقدار، اندازه، گنجايش و‌ وسع است. در مورد انسان از نظر مفهومي مي‌توان گفت ميزان دانايي هر شخصي، ظرفيت شخص را مي‌رساند.

مسئوليت چيست؟ مسئوليت از ريشه سوال و مسئول گرفته شده است. مسئول يعني كسي كه مورد سوال واقع مي‌شود و در برابر كاري كه انجام مي‌دهد پاسخگوست. مسئوليت نيز به معناي انجام يك سري از وظايف و تكليف‌هايي است كه به عهده هر شخصي محول مي‌شود و بايد در قبالش پاسخگو باشد. مثلاً نگهبان نظم يك سري مسئوليت‌هايي دارد و در مقابل آن مسئول است و اگر جايي نقصي بود بايد پاسخگو باشد.

هر موجودي در طبيعت، داراي يك ظرفيت خاصي است كه اين ظرفيت را هستي براي آن مشخص كرده است و براي اشيا و موجودات مختلف، متفاوت است. مثلاً اگر بيش از حد ظرفيت به يك شيشه نيرو وارد كنيم، ‌ظرف مي‌شكند. يا مثلاً اگر بيش از حد ظرفيت يك ليوان، آب در آن بريزيم، سرريز مي‌شود، در اينجا ليوان يا آب مقصر نسيتند بلكه مقصر ما هستيم كه بيش از ظرفيت، آب وارد آن كرده‌ايم.

انسان تنها موجودي است كه ظرفيتش در طول زمان تغيير مي‌كند. هر شخصي به اندازه‌اي ظرفيت دارد و اگر بيش از آن ظرفيت، از نظر روحي و رواني فشار وارد كنم، در اصطلاح گفته مي‌شود از نقطه تحملش خارج شده و عكس‌العمل‌هايي نشان مي‌دهد، اين گونه موارد، آن شخص مقصر نيست بلكه ما مقصر هستيم كه بيش از حد ظرفيت كسي به او فشار وارد كرده‌ايم.

پس انسان مي‌تواند ظرفيتش را بالا يا پايين ببرد، ولي به شرطها و شروطها.

 

چگونه انسان مي‌تواند ظرفيتش را تغيير دهد؟

بالا بردن ظرفيت يكدفعه‌اي نيست و با گذشت زمان اتفاق مي‌افتد، ظرفيت با عواملي مثل آموزش، بالا بردن دانايي و آگاهي با در نظر گرفتن پارامتر زمان،‌ بالا مي‌رود.

بالا بردن ظرفيت با كدام وادي رابطه تنگاتنگ دارد؟

وادي نهم مي‌گويد: وقتي نيرويي از كم شروع مي‌شود و به درجه بالا و بالاتر مي‌رسد، نقطه تحمل پيدا مي‌كند. پس نقطه تحمل به مرور زمان ايجاد مي‌شود. براي همين گفته مي‌شود اگر به شخصي بيش از حد ظرفيت و ضريب تحملش فشار وارد كنيم، از كوره درمي‌رود. پس بايد به آن دانايي برسيم كه با هر شخص يا شيئي به اندازه ظرفيتش برخورد كنيم.

مسئوليت و ظرفيت با هم متناسب هستند. زماني مي‌توانيم مسئوليت خود را به خوبي انجام دهيم كه ظرفيت پذيرش آن مسئوليت را داشته باشيم. اگر انسان آگاهي باشيم، بايد تجزيه و تحليل كنيم كه آيا به ظرفيت مسئوليت محوله رسيده‌ايم و آنگاه قبول مسئوليت كنيم، در غير اين صورت از عهده كار برنخواهيم آمد.

اولين و بزرگترين مسئوليتي كه هر شخصي مي‌تواند داشته باشد، مسئوليت نسبت به خودش است. مسئوليت شهر وجودي ما، به عهده خود ماست. اگر بتوانيم شهردار خوبي براي شهر وجودي خود باشيم، مسئوليت‌هاي ديگر را هم مي‌توانيم به خوبي انجام دهيم ولي اگر مسئوليت شهر وجودي خود را نتوانستيم بپذيريم و از جان و جسم خود نتوانستيم نگهداري كنيم، مسئوليتهاي ديگر را هم به خوبي انجام نمي‌دهيم. پس مسئوليت شهر وجودي اين است كه بدانيم نياز به يك جسم سالم، تغذيه‌ سالم، ‌خواب سالم، ورزش و همچنين نياز به آموزش و معرفت داريم، يعني بايد تزكيه و پالايش دروني خود را ياد بگيريم تا بتوانيم شهردار خوبي براي شهر وجودي خود باشيم.

همانگونه كه در سفر به تهران، جناب مهندس دژاكام، به چهارمورد تأكيد داشتند، ورزش، تغذيه سالم، بنيان مالي محكم براي خانواده و در نهايت رسيدگي به خانواده، اگر اينها را رعايت كنيم و مسئول شهر وجودي خود باشيم، مي‌توانيم مسئول خانواده هم باشيم و كار كنيم، در غير اين صورت اين موارد انجام پذير نيست.

وادي چهارم مي‌گويد: در مسائل حياتي به خداوند مسئوليت دادن، يعني سلب مسئوليت از خويشتن؛ طبق وادي سوم تا زماني كه خود را نشناسيم، نمي‌توانيم مسئوليت خود را بر عهده بگيريم و طبق وادي چهارم، تمام مسئوليت خودمان را بايد خودمان بپذيريم بدون چون و چرا.

بين ظرفيت و مسئوليت و نقطه تحمل يك ارتباط مستقيم وجود دارد. در حالت طبيعي و تعادل هر يك از ما در جايي كه بايد باشيم هستيم يعني به ميزان ظرفيت مسئوليت مي‌پذيريم، حال اگر ظرفيت كمتر از مسئوليت محوله باشد، هم به خود و هم به اطرافيان آسيب مي‌زنيم. در اين حالت، آن كار با اختلال مواجه مي‌شود. طبق جزوه جهان‌بيني، انفجار سلولي به وجود مي‌آيد.

با مسئوليتهايي كه بيش از حد ظرفيت ماست بايد چه كار كنيم؟

اگر مسئوليتي به ما محول شد كه بيش از ظرفيت ماست مي‌توانيم با افزايش دانايي و آگاهي از طريق آموزش گرفتن و بالا بردن توانايي‌ها به مرور به ظرفيت اضافه كنيم تا بتوانيم يك تعادل و بالانسي بين اين دو به وجود آوريم و بعد مسئوليت را بپذيريم. و اگر ظرفيت مسئوليتي را نداشته باشيم، و آن را بپذيريم، در كار خود موفق نيستيم و تخريب ايجاد مي‌شود و ناخودآگاه ابتدا خشمگين و سپس نااميد مي‌شويم. دچار سرخوردگي ‌شده و در نهايت از قبول مسئوليت‌هاي ديگر حتي اگر سبك باشد، شانه خالي مي‌كنيم و از قبول آن مي‌ترسيم.

zarfeyat2

دوستان در اين زمينه مشاركت نمايند.

همسفران: امامي- خراساني- مهمانپذير- سيدمحسني- تقيان- فولادگر- ملكي- سعيدي- آردل- موسوي- امامي2- فرهادي-

 

استاد: يكي از فاكتورهاي سنجش ظرفيت، توانايي است. دانايي با توانايي همراه است. يكي از چيزهايي كه در موقع قبول مسئوليت بايد به آن توجه كنيم، تحليل مشخص از افراد مشخص و اوضاع مشخص است. تحليل از فرد مشخص خودِ ما هستيم يعني بايد تحليل از توانايي خود داشته باشيم تا هم كار را به نحو احسن انجام دهيم و هم از سردرگمي و سرخوردگي مصون بمانيم.

پس پايه و اساس ظرفيت هر شخصي دو چيز است: 1- توانايي و 2- قدرت تشخيص.

در سفر اول يك سري مسئوليتها مثل مهمانداري، ميكروفن‌گرداني و... به فرد داده مي‌شود تا با انجام وظايف و مسئوليت‌هايي كه سبك‌تر و از حساسيت كمتري برخوردار است شروع ‌كند و آرام آرام مورد سنجش قرار مي‌گيرد و به مرور نسبت به بالا بردن ظرفيتش، مسئوليتهاي ديگري به او واگذار مي‌شود. پس هيچ وقت به كسي كه تازه وارد جلسات شده،‌ مسئوليتهاي خطير واگذار نمي‌شود.

سپاسگزاري در قبال مسئوليتي كه به ما محول مي‌شود، باعث پيشرفت و پذيرش مسئوليتهاي بزرگتر مي‌شود. پس يكي ديگر از چيزهايي كه ما را به انجام مسئوليتهاي بزرگتر مي‌رساند، ‌قدرداني و سپاسگزاري از نعمتهايي است كه يكي از آنها خدمت است. با محول شدن خدمتي در جلسات، اگر خود شخص بسنجد كه در راه رفتن، نگاه كردن و طرز برخورد او با ديگران، كوچكترين آثاري از منيت و برتري وجود دارد، ‌يعني لايق آن خدمت نبوده و ظرفيت آن خدمت را نداشته است، ولي اگر در اثر انجام خدمتي، ‌حال خوب به شخص دست دهد و سرمست باشد، يعني ظرفيت لازم را داشته است. پس خودمان مي‌توانيم خودمان را كنكاش كنيم كه آيا ظرفيت خدمت در جلسه را داشته‌ايم يا نه؟!

 

همسفر تقيان: من قبلاً اصلاً بلد نبودم در قبال واگذاري مسئوليتي كه ظرفيتش را ندارم، نه بگويم و برداشت من از اين دستور جلسه اين است كه اگر اينجا آمدم و خدمتي به من داده شد، دانايي، توانايي و برداشت من سنجش شده و اگر خدمتي داده شد، و در قبال آن مرا نقد كردند، بپذيرم و آن را باعث سازندگي براي خود در نظر بگيرم.

 

استاد: اگر ميزان دانايي و توانايي شخصي زياد باشد، با نقد شدن، ناراحتي برايش به وجود نمي‌آيد يك انسان باظرفيت و دانا، هر نقدي را پلكاني براي صعود مي‌داند. پس شخص دانا و باظرفيت نقدها را به ديده منت مي‌پذيرد و با هر تلنگري از كوره درنمي‌رود. نقد، تحليل مشخص از وضع ماست، در قبال پذيرش نقد، مي‌سنجيم كه كجاي كار ما اشتباه بوده. در قبال تذكرات بايد دنبال چاره باشيم نه دنبال توجيه و واكنش‌هاي منفي مثل خشمگيني، نااميدي و سرخوردگي نشان بدهيم.

 

همسفر فولادگر: برداشت من اين است كه مسئوليت من در قبال شهر وجودي من است و وقتي دانايي و توانايي‌هايم را افزايش دهم، مسئوليتهايي كه به من واگذار مي‌شود بر همين اساس است و اگر دانايي و توانايي در كاري ندارم،‌ مسئوليت آن كار را قبول نكنم تا زماني كه دانايي‌ام را بالا ببرم.

 

استاد: اولين مسئوليت ما، مسئوليت شهر وجودي ماست و اگر اين درست شد مي‌توانيم در جايگاه مادري، همسري، دختري، شغلي و... مسئول باشيم. پس اول مسئوليت شهر وجودي، بعد مسئوليت در خانواده و سپس در جامعه و به همين ترتيب مسئوليتهاي بزرگ و بزرگتر را بر عهده مي‌گيريم.

 

همسفر ملكي: قبلاً وقتي مي‌خواستم با يكي از اعضاي خانواده صحبت كنم، به دعوا كشيده مي‌شد و علتش را هم نمي‌دانستم و مي‌گفتم من كه حرف بدي نزدم، اما امروز متوجه شدم كه با هر كس به اندازه ظرفيت آن شخص بايد صحبت كنم.

 

استاد: قدرت تشخيص، پايه و اساس ظرفيت هر شخصي است. ما بايد تشخيص دهيم كه طرف مقابل در چه حدودي ظرفيت دارد، در مورد نصيحت كردن بايد گفت، تجربه شده نه تنها اصلاحي در پي ندارد، بلكه بدتر هم خواهد شد و با هر شخصي در حد ظرفيتش برخورد كنيم، اگر فرزند از نصيحت كردن‌هاي ما خشمگين شد، و به ما كه مادرش هستيم، واكنش نشان داد، ناراحت مي‌شويم در صورتي كه او مقصر نيست، مقصر عدم تشخيص ماست.

 

همسفر آردل: به خاطر آگاهي نداشتن از ظرفيت، بدون در نظر گرفتن توانايي‌ها، مسئوليتهاي همسرم را به عهده گرفتم و آسيب زيادي اول به خودم و بعد به طرف مقابل زدم و او را مسئوليت‌گريز كردم و گذشت زمان و آموزشها به من ياد داد كه بايد مسئوليتهايي كه ظرفيتشم را ندارم، قبول نكنم.

 

استاد: مسئوليت ديگران را به عهده گرفتن باعث مسئوليت‌گريزي شخص مقابل مي‌شود. حال به مرور زمان بايد به سر جاي اول برگرديم و از آنجا شروع كنيم.

گاهي ظرف وجودي بزرگ است ولي آنقدر آن را آلوده كرده‌ايم كه داشته‌هاي خود را نمي‌بينيم و نمي‌توانيم از آن استفاد كنيم. همانگونه كه در جزوه جهانبيني نيز آمده، اگر آب يك استخر آلوده باشد، با ورود هرگونه آلودگي جديدي هيچ چيزي مشخص نيست، ولي اگر آب زلال و شفاف باشد، كوچكترين آلودگي در آن پيداست، اگر ما هم درون خود را از ضدارزش‌ها پاك كنيم، ورود كوچكترين آلودگي به درون ما، قابل تشخيص است. پس ظرف وجودي ما هر چه بزرگتر باشد،‌ بيشتر داشته‌هاي خود را مي‌بينيم و با ديدن آنها،‌ به قدرت تشخيص و ظرفيت مورد نظر مي‌رسيم، ولي در غير اين صورت اصلاً‌ نمي‌دانيم ظرفيت ما كوچك است يا بزرگ. پس هر چه خود را پالايش و تزكيه كنيم، داشته‌هايمان را مي‌بينيم و به لطافت و زيبايي‌هاي طبيعت مي‌رسيم ولي در غير اين صورت از ديدن هرگونه زيبايي محروم هستيم.

براي بالا بردن ظرفيت وجودي چه كار كنيم؟

 

وقتي مي‌خواهيم مسئوليتي را  بپذيريم بايد ظرفيت وجودي خود رابالا ببريم. هميشه بالا بردن ظرفيت با داشته‌ها نيست. گاهي وقت‌ها با نداشتن ها و محروميت‌ها، ظرفيت بالا مي‌رود. مثلاً دوست داريم در جلسه مسئوليتي به ما واگذار شود و يا به سفر دوم برويم ولي زمان مي‌برد، همين صبر كردن و استقامت خود به نوعي باعث بالا بردن ظرفيت مي‌شود. طبق قانون اضداد، ضد پر بودن، تهي بودن و نداشتن است. پس گاهي ظرفيت با محروميت بالا مي‌رود. مثلاً با ديدن يك ماشين آخر سيستم، اگر حس منفي حسادت،‌ قضاوت و... داشتيم، يعني ظرفيت براي به دست آوردن آن ماشين نداريم، زماني كه با پالايش و تزكيه حس‌هاي منفي را كنار بگذاريم، ظرفيت بالا برود و چه بسا كه با تزكيه و پالايش، نوع ‌خواسته‌ها تغيير مي‌كند و اصلاً‌ نيازي به داشتن ماشين آخرين مدل در خود نمي‌بينيم. پس پالايش و تزكيه،‌ به مرور زمان، خواسته‌هاي ما را تغيير خواهد داد و ظرفيت ما را بالا خواهد برد.

 

مسئول نظم اين كارگاه آموزشي:

مسافر ميثم

zarfeyat1

 

zarfeyat3

نوشتن دیدگاه

تصویر امنیتی
تصویر امنیتی جدید